วันที่ 26 ธันวาคม 2556
ถือเป็นฤกษ์ดีนะนิ ฮ่าๆ ที่กลับมาเขียนบลอค
ขอใช้บลอคเป็นพื้นที่เขียนไดอารีของข้าพเจ้า
เกริ่นสักจี๊ด...
นามว่า : เต้ย
เกิดเมื่อ : 11 ธันวาคม 2534
เวลาตกฟาก : จำมิได้ ฮ่าๆ
อายุ : 22 ปี
สถานะ : โสดสุดติ่ง
นิสัย : ดี ตลกโปกฮา รั่ว เฉิ่ม บลาๆๆ
คติ : โลกสวยด้วยตัวเรา
เป็นคนไทยแลนด์ จังหวัดชลบุรี
เรียนอยู่มหาลัยบูรพา
ภาควิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอาหาร
... บลอคนี้คือไดอารีไดเอทของช้านเอง
ทำไมถึงกลับมาเขียนบลอคหน่ะหรือ ?
- อยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง สร้างแรงบันดาลใจอย่างจริงจัง
- เพื่อกระตุ้นตัวเองให้ลดน้ำหนัก อยากได้กำลังใจเล็กๆจาก
เพื่อนๆที่เผลอหลงมาบลอคนี้ ฮ่าๆ
- ไม่อยากหลบตัวเอง หรือหลีกความจริงที่เป็นอยู่ เลิกอาย
แล้วกล้าที่จะยอมรับตัวเองและเริ่มที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง
...สู้เว้ยยยย...
วันนี้ไปอ่านเจอบทความเรื่อง ความอ้วนกับความรักโดยบังเอิญ มันทำให้ร้องไห้เลยอ่ะ (เว่อร์ไปม่ะ 55) เพราะมีประโยคนึงอ่านแล้วจุกเบย ลองอ่านดูนะ
ความอ้วนกับความรัก
กับคนที่ไม่เคยเกิดมาอ้วน คงไม่เข้าใจถึงความอัดอั้นตันใจ หดหู่ ไร้ความหวัง ยามที่คนอ้วนคนหนึ่งรักใครสักคน...
ความรักที่ไม่อาจจะหยุดยั้งความรู้สึกนั้นได้ แม้บางครั้ง ในสายตาหลายๆคน มองเราเป็นเพียงหมาที่แหงนมองหาเครื่องบินที่ล่องลอยอยู่บนฟ้า เพียงหวังว่าวันหนึ่งวันใด เครื่องบินจะตกลงมาให้ได้ชื่นชม
ใครหลายคน คอยให้กำลังใจว่า อ้วนนะไม่เกี่ยวกับความรัก ความจริงใจ ความดี ความเป็นสุภาพบุรุษ และความอะไรอีกสาระพัดความ แต่ตัวเราก็เฝ้าวนเวียนอยู่ถึงความอ้วน
คิดแต่ว่า คงไม่มีใครชอบคนอ้วน ไม่มีแน่ๆ ไม่มีอย่างที่สุด
คิดหมุนวนกลับไปกลับมา เป็นวัฏสงสารทางความคิด ที่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นเหตุ อะไรเป็นผล
ขนาดคิดมากขนาดนั้น ไม่เชื่อตัวเองปานนั้น ยังอุตส่าห์ ริอ่านที่จะมีรัก...
เพียงเพื่อให้ รักนั่นจบลงด้วยความผิดหวัง ครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วก็โยนความผิดให้กับความอ้วน จนกลายเป็นคนไร้ความมั่นใจในตัวเองไปเสียสิ้น
แน่นอน ทุกคนมีสิทธิที่จะรัก แต่คนที่ถูกเรารัก ก็มีสิทธิที่จะเลือก และใครๆก็อยากได้ทางเลือกที่ดีกว่า
และในสังคมคลั่งผอม ย่อมมีน้อยราย ที่จะเลือกคนอ้วน
ทั้งๆที่จริง ความรักไม่น่าจะแปรผกผันไปกับความหนาของเอว ไม่ได้ทำให้ทัศนคติเปลี่ยนเฉ ไม่ทำให้ใครเป็นคนดีคนร้าย ไม่ได้มีผลต่อความห่วงใยใฝ่ถนอม
แต่สุดท้าย กลับเป็นปัจจัยในการตัดสินในการเลือกที่จะรักใครสักคน
ดอกไม้ ถูกคัดเลือกจากสีสรรพรรณรายภายนอก โดยไม่คำนึงว่า เมื่อได้ดอมดมแล้ว มันจะหอมหรือจะเหม็นอย่างไร
เพียงแต่ว่า เมื่อดมแล้วหอม ก็ถนอมชื่นชูกันต่อไป แต่หากเหม็นแล้วไซร์ ก็ถูกทอดทิ้งไป เพราะมันไม่เหมือนดั่งในฝัน
ขณะที่ ดอกไม้ที่อาจจะหอมยิ่งกว่าดอกไม้ทั้งหมดที่ถูกเลือก แต่สีสรรไม่สวยบาดใจ ก็ถูกเมินทอดทิ้งไปอย่างน่าเสียดาย
มิใย ทำให้หลายๆคน บ้าคลั่งยามเมื่อเอวหนาขึ้น 1-2 นิ้ว กลัวว่ามันจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ถูกทอดทิ้ง น่าเสียดาย ที่คนเหล่านั้น ใส่ใจกับสีสรรพรรณราย มากกว่าความหอม ที่มีเสน่ห์ล่ำลึกยิ่งกว่า
เราจะกล่าวโทษใครได้ เมื่อขนบของสังคมยอมรับว่า ความอ้วนคือความน่าเกลียด คนอ้วนคือผู้พ่ายแพ้ ทั้งๆที่คุณค่าของเขาอาจจะมากล้นพ้นทวี แต่ถูกมองข้ามไปอย่างน่าเสียดาย
แล้ว คนอ้วน ก็ต้องหามุมเหงาๆ อยู่คนเดียว อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว
แต่ทำไงได้...
คนอ้วนก็มีความรัก...
กับคนที่ไม่เคยเกิดมาอ้วน คงไม่เข้าใจถึงความอัดอั้นตันใจ หดหู่ ไร้ความหวัง ยามที่คนอ้วนคนหนึ่งรักใครสักคน...
ความรักที่ไม่อาจจะหยุดยั้งความรู้สึกนั้นได้ แม้บางครั้ง ในสายตาหลายๆคน มองเราเป็นเพียงหมาที่แหงนมองหาเครื่องบินที่ล่องลอยอยู่บนฟ้า เพียงหวังว่าวันหนึ่งวันใด เครื่องบินจะตกลงมาให้ได้ชื่นชม
ใครหลายคน คอยให้กำลังใจว่า อ้วนนะไม่เกี่ยวกับความรัก ความจริงใจ ความดี ความเป็นสุภาพบุรุษ และความอะไรอีกสาระพัดความ แต่ตัวเราก็เฝ้าวนเวียนอยู่ถึงความอ้วน
คิดแต่ว่า คงไม่มีใครชอบคนอ้วน ไม่มีแน่ๆ ไม่มีอย่างที่สุด
คิดหมุนวนกลับไปกลับมา เป็นวัฏสงสารทางความคิด ที่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นเหตุ อะไรเป็นผล
ขนาดคิดมากขนาดนั้น ไม่เชื่อตัวเองปานนั้น ยังอุตส่าห์ ริอ่านที่จะมีรัก...
เพียงเพื่อให้ รักนั่นจบลงด้วยความผิดหวัง ครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วก็โยนความผิดให้กับความอ้วน จนกลายเป็นคนไร้ความมั่นใจในตัวเองไปเสียสิ้น
แน่นอน ทุกคนมีสิทธิที่จะรัก แต่คนที่ถูกเรารัก ก็มีสิทธิที่จะเลือก และใครๆก็อยากได้ทางเลือกที่ดีกว่า
และในสังคมคลั่งผอม ย่อมมีน้อยราย ที่จะเลือกคนอ้วน
ทั้งๆที่จริง ความรักไม่น่าจะแปรผกผันไปกับความหนาของเอว ไม่ได้ทำให้ทัศนคติเปลี่ยนเฉ ไม่ทำให้ใครเป็นคนดีคนร้าย ไม่ได้มีผลต่อความห่วงใยใฝ่ถนอม
แต่สุดท้าย กลับเป็นปัจจัยในการตัดสินในการเลือกที่จะรักใครสักคน
ดอกไม้ ถูกคัดเลือกจากสีสรรพรรณรายภายนอก โดยไม่คำนึงว่า เมื่อได้ดอมดมแล้ว มันจะหอมหรือจะเหม็นอย่างไร
เพียงแต่ว่า เมื่อดมแล้วหอม ก็ถนอมชื่นชูกันต่อไป แต่หากเหม็นแล้วไซร์ ก็ถูกทอดทิ้งไป เพราะมันไม่เหมือนดั่งในฝัน
ขณะที่ ดอกไม้ที่อาจจะหอมยิ่งกว่าดอกไม้ทั้งหมดที่ถูกเลือก แต่สีสรรไม่สวยบาดใจ ก็ถูกเมินทอดทิ้งไปอย่างน่าเสียดาย
มิใย ทำให้หลายๆคน บ้าคลั่งยามเมื่อเอวหนาขึ้น 1-2 นิ้ว กลัวว่ามันจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ถูกทอดทิ้ง น่าเสียดาย ที่คนเหล่านั้น ใส่ใจกับสีสรรพรรณราย มากกว่าความหอม ที่มีเสน่ห์ล่ำลึกยิ่งกว่า
เราจะกล่าวโทษใครได้ เมื่อขนบของสังคมยอมรับว่า ความอ้วนคือความน่าเกลียด คนอ้วนคือผู้พ่ายแพ้ ทั้งๆที่คุณค่าของเขาอาจจะมากล้นพ้นทวี แต่ถูกมองข้ามไปอย่างน่าเสียดาย
แล้ว คนอ้วน ก็ต้องหามุมเหงาๆ อยู่คนเดียว อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว
แต่ทำไงได้...
คนอ้วนก็มีความรัก...
เครดิตซะหน่อย แปะๆเวบนี้ --> http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=keigo&month=08-2005&date=07&group=3&gblog=13
มาเริ่มต้นเลยนะ
เต้ยเป็นคนอ้วน อ้วนตั้งแต่เด็กๆแล้ว พ่อแม่ก็ไม่ได้อ้วนมากนะ สงสัยกินเยอะไปหน่อย(ไม่หน่อยแล้วม้างเทอ) ฮ่าๆ
วันนี้บังเอิญอีกแหล่ะ เหตุเกิด ณ. ตอนเย็นๆ มีคนมาจัดบู๊ทตรรจโรคความดันกับเจาะเลือดตรวจเบาหวาน ที่หมู่บ้านของช้านเอง เลยไปตรวจซะเลย ก็มันฟรีนะสิ (หนู ช๊อบ ชอบ) มาดูผลที่ออก แต่น แตน แต๊น ...
น้ำหนัก 113 กิโลกรัม (เยอะสุดแล้วหล่ะเลขนี้เมื่อก่อนยังไม่ถึง)
รอบเอว 110 เซนติเมตร (หาเอวเจอได้ไงอ๊ะ เขินเบยย)
รอบสะโพก 113 เซนติเมตร (มโหรานมาก)
ส่วนสูง 169.5 เซนติเมตร
ผลตรวจความดัน วัดครั้งแรก 146/96 ครั้งสองลดลงจิ๊ดนึง 137/xx
ผลตรวจเบาหวาน 106 (พี่สาวที่ตรวจให้บอกว่ายังปกติอยู๋ เอิ๊กๆ) ค่อยโล่งอก
มาดูหุ่นเค้าม่ะ (ขอบอกว่าฮา ใครไม่กล้าดูปิดตานะฮ๊าาา)
อันนี้เซตแรก ถ่ายวันที่ 23 ธันวาคม 2556
(เลือกรูปแบบเต็มตัวมาให้ดูหุ่นอันยิ่งใหญ่ของข้า)
ปล. ถ่ายกับเพื่อนฮาๆนะ ตอนนั้นไม่คิดว่าจะมาเขียนบลอคนี่
 |
| แม่ช้อยนางรำมาเอง เงิบ -*- |
นางมั่นไปป่ะ ช่างกล้า (เริ่มกลัวตัวเอง)
กำแพงทรุดแล้ว หลังจาก ช้าน ไปเยือน
 |
| เริ่มขั้น บ้า และภาพต่อไปก็ บ้าขึ้นเรื่อยๆ ฮ่าๆๆ |
.jpg)
 |
| หมดแรง นั่งโชว์ชั้นไขมัน |
เซต 2 นี้ ถ่ายเมื่อวาน วันคริสมาส 25 ธันวาคม 2556
 |
| ตัวตันๆ โอ๊ยยย |
 |
| หนูท้อง มาหลายปีแล้วคะ |
ผู้นำเทนด์ กระโปรงเอวสูง
โปรแกรมไดเอทวันที่ 1 (พรุ่งนี้ ) ของเต้ย คือ... เอิ่ม...
- ตื่นเช้ามาออกกำลังกายเบาๆ
- กินอาหาร จะลองจดนับ แคลอรี่ดู
- ตอนเย็นจะตามท่านแม่ไปเต้นแอโรบิก (ฟรีหล่ะ ชอบ)
แห่ะๆ คิดโปรแกรมออกเท่านี้ แค่นี้ก่อนละกัน การเริ่มต้น
ปล. ใครมีวิธีมาแนะนำบอกได้เลยนะ จะได้นำไปใช้เลย
ขอบคุณ คนที่หลงมาอ่านบลอคข้าพเจ้า แต๊ง ยู คะ
 |
| อันนี้ แถม |
